≡ Siedem ≡

Jego wzrok przebijał duszę na wskroś. Niczym oczy bazyliszka jego spojrzenie ciągnęło ze sobą katastrofę odwagi i tragedię osobowości. Ci, którzy nie znali lęku i najpotężniejsi w dziedzinie odwracali swe oblicze gdy przyszło patrzeć mu w oczy. Cisza przerywana była raz po raz krótkim szlochaniem. Krótkim, bo zwracało jego uwagę... Nie jest jasne dlaczego, każdy kogo uchwyciła jego uwaga niczym dotknięty szatańskim palcem zamierał w bezruchu na długie godziny. Nie minęła nawet chwila, a już liczni poddali się. Niektórzy dali za wygraną jeszcze przed przestąpieniem tych progów. Jego wściekłe oblicze zniewalało kolejne osoby, jedna po drugiej z systematycznością godną strażniczek nici życia. W końcu z drwiącym uśmiechem zamknął księgę przeklętego i rzekł po cichu. Po cichu wypowiedział trzy słowa, jednak każdy z nowych poddanych usłyszał krzyk głośniejszy niźli warkot najgłośniejszego z rakietowych silników: „Odkładam czas sprawdzenia...”