Świat bez słów?
Świat w tym czasie składał się w 3/4 z atramentu. Większościowy granatowy ocean pomrukiwał, a reszta – a reszta była chyba milczeniem... No może niezupełnie milczeniem, ponieważ na tym świecie żyli także ludzie. Wszyscy oni rozumieli się bez słów. Do dziś mówi się, że niektórzy tak się rozumieją. Takie atawistyczne zachowanie charakteryzuje zwłaszcza zakochanych – cmokają do siebie, pomrukują – jednym słowem, aby wyrazić to, co do siebie czują, nie potrzebują wiele. Tak właśnie było w tym czasie. Świat ludzi nie był więc światem ciszy. Przepełniały go znaczące pochrząkiwania, groźne zgrzytanie zębami, zalotne cmoknięcia, murmuranda i mlaski.
