Vonnegut często przenosi się w przyszłość, aby zobaczyć skutki tego, co powszechnie nazywamy postępem. I znowu fantastyka jest tu tylko narzędziem. Niektóre jego książki są zilustrowane obrazkami jego autorstwa. Wszystkie są bardzo schematyczne, symboliczne, rysowane grubą, kanciastą kreską. Jednym słowem są w tym samym stylu, co pisarstwo Vonneguta. Wszystkie główne składniki jego prozy, a więc czarny humor, absurd, ironia i fantastyka są właśnie schematyczne, symboliczne i nieraz kanciaste. I przede wszystkim są tylko narzędziami pomagającymi mu w naszkicowaniu karykatury naszego świata. Tak jak kreska jest tylko składnikiem rysunku, tak fantastyka jest elementem prozy Vonneguta, a nie jej głównym celem czy założeniem.
