Światem od zawsze rządzili ludzie bardziej bogaci, bardziej piękni czy bardziej cwani od przeciętnego człowieka. I od zawsze powstały utopijne systemy ideologiczne mające znieść te różnice i sprawić, aby nikt nie był gorszy ani lepszy.
W Pianoli Vonnegut pokazuje świat, którym rządzą ludzie najinteligentniejsi, ogranicza jednak tę inteligencję do zakresu wiedzy technicznej. To oni mieszkają w lepszej części miasta, zarabiają setki tysięcy dolarów rocznie, mają piękne samochody, piękne domy, doskonałych małżonków. Poświęcają swoje życie i umiejętności nauce i ciągłemu doskonaleniu świata. Pozostała część miasta ma zapewnione wszystkie wygody, ubezpieczenia rodzinne, mieszkania wyposażone w najnowocześniejsze telewizory, pralki, lodówki i cały swój czas może poświęcić po prostu na życie. Dlaczego więc są tak sfrustrowani i tak z tego życia nie potrafią korzystać? Na to pytanie odpowiada jedna z bohaterek Syren z Tytana: Najgorsze, co mogłoby spotkać człowieka, to niewykorzystanie go przez nikogo w żadnym celu *. Każdy, w mniejszym lub większym stopniu, chce się czuć komuś potrzebny. Nie znając żadnego konkretnego celu w jakim znaleźliśmy się tu, na Ziemi, możemy osiągnąć spełnienie tylko poprzez uczucie pożyteczności. Życie kogoś kto nikomu nie jest potrzebny i gdyby nagle wyparował, nikt by tego nie zauważył jest strasznie smutne i frustrujące.
