Odwołując się do hipertekstowej metaforyki, zbieranie materiałów można porównać do budowania osnowy czy znajdowania punktów przenikania się tekstur. Natomiast pisanie, wypełnianie treścią to wypełnianie osnowy – tkanie.
Z tego względu wybrane oprogramowanie do tworzenia mapy myśli pozwala na
dołączanie do każdego z pól tematycznych tekstów czy multimediów. W praktyce określone pole, będące tytułem rozdziału czy podrozdziału pracy, wypełniamy tekstem. Staje się ono w ten sposób leksją,
w rozumieniu terminologii hipertekstowej.
Korzyści, jakie niesie za sobą wykorzystanie HT, jako metody prezentacji pracy badawczej widać już na etapie wypełniania treścią mapy-konspektu. Zapełnianie mapy daje możliwość łatwego uzupełniania jej w dowolnie wybranej kolejności (choć oczywiście jest to kwestią indywidualnego wyboru). Pomaga w tym do pewnego stopnia natura leksji, która powinna stanowić samodzielną całość – choć i to jest kwestią decyzji autora i zależy od przyjętej strategii późniejszej publikacji.
Kolejną zaletą wpływającą na przejrzystość pracy jest możliwość ograniczenia do minimum przytaczania cytatów. Zamiast nich wystarczy umieścić link, który odniesie do referencyjnego tekstu, co spowoduje, że praca zyska na ekonomii i zostanie odchudzona. Zyskuje również czytelnik. Ten, kto zna źródło, na które powołuje się autor, będzie mógł przejść bez szkody dalej. Zainteresowany czytelnik, nieposiadający tej wiedzy, odejdzie na chwilę od tekstu głównego i zaposna się z tekstem źródłowym. Ma to również zastosowanie, gdy zamiast opisywać wprowadzane myśli i pojęcia, ich wyjaśnienie pozostawiamy linkowi prowadzącemu do Sieci (nie wolno tu jednak pójść zbyt daleko!). Tym samym, pisząc mniej, nie pozbawiamy naszej pracy wiedzy, którą ona za sobą niesie.
Hipertekst ze względu na swoją wielowątkowość umożliwia również zaprezentowanie (o ile tylko taką kompetencję ma autor) kilku równorzędnych analiz – badacz nie jest skazany na poruszanie się tylko w obrębie jednej wybranej metody badawczej. Biorąc to pod uwagę, wykorzystanie HT staje się metametodą, nie uzurpując sobie przy tym jakichkolwiek praw. Takie podejście może zaowocować odnalezieniem na mapie punktów wspólnych pomiędzy różnymi podejściami do badań, a te mogą wskazać na kolejne, nowe wnioski.
Nawet jeśli takie poprowadzenie pracy nie jest możliwe, to do innych analiz możemy odnieść się poprzez link prowadzący do Internetu, o ile tylko tam takowe istnieją. Pozwala to na swego rodzaju otworzenie pracy. My określamy tylko ścisłe centrum i najbliższe peryferia, ale mając świadomość tego, co jest poza nimi, wskazujemy prowadzące tam ścieżki.
